اختلال کم توجهی و بیش فعالی در کودکان (ADHD)

اختلال کم توجهی و بیش فعالی

PN:0011

اختلال کم توجهی و بیش فعالی، شایع ترین اختلال مغزی در کودکان می باشد. تاثیراتی که اختلال کم توجهی و بیش فعالی یا ADHD بر روی کودکان و نوجوانان می گذارد، گاهی تا بزرگسالی نیز ادامه خواهد یافت. این کودکان، اغلب فعالیت های بیش از اندازه دارند و نمی توانند  هیجانات خود را کنترل کنند. بعضی از این کودکان دچار مشکل توجه (کم توجهی به اطراف) نیز می باشند. اختلال کم توجهی و بیش فعالی، این کودکان را هم در خانه و هم در مدرسه دچار مشکلاتی می‌کند.

اختلال کم توجهی و بیش فعالی در پسران شایع تر از دختران است. معمولا در طی سال های اولیه مدرسه، زمانی که مشکل توجه و تمرکز کودک بیشتر به چشم می آید، قابل تشخیص است.

بزرگسالانی که دچار اختلال کم توجهی و بیش فعالی هستند، ممکن است در مدیریت زمان، سازماندهی و هدف گذاری و نگه داشتن شغل، ناتوان باشند. همچنین این افراد در روابط شخصی و عزت نفس نیز دچار ضعف هستند و احتمال ابتلا به اعتیاد در آنها بسیار زیاد است.

علائم اختلال کم توجهی و بیش فعالی در کودکان:

علائم اختلال بیش فعالی و کم توجهی در کودکان بر اساس نشانه‌هایی که بروز می دهند به سه گروه اصلی تقسیم می‌شوند.

1- بی توجهی در کودکان با اختلال کم توجهی و بیش فعالی :

  • به راحتی حواسشان پرت می شود.
  • کارها را نیمه تمام رها می کنند.
  • گوش نمی دهند.
  • توجه ندارند و اشتباهاتی از روی بی دقتی مرتکب می شوند.
  • فعالیت های روزانه شان را فراموش می کنند.
  • در سازماندهی وظایف روزانه مشکل دارند.
  • کارهایی که نیاز به نشستن طولانی دارد را دوست ندارند.
  • اغلب همه چیز را گم می کنند.
  • به رویا پردازی بسیار علاقه دارند.

2- بیش فعالی در کودکان با اختلال کم توجهی و بیش فعالی :

  • اغلب وقتی در جایی نشسته اند پیچ و تاب می خورند، می لولند و بالا و پایین می پرند.
  • نمی توانند یک جا بنشینند.
  • با بازی در سکوت مشکل دارند.

اختلال بیش فعالی در کودکان

  • دائم در حال حرکت هستند مثلا می دوند یا از چیزی بالا می روند ( در بزرگسالان این حالت به بیقراری معروف است )
  • به حد افراط حرف می زنند.
  • همیشه مانند یک موتور سوار در حال حرکت هستند.

3- رفتار های تکانشی در کودکان با اختلال کم توجهی و بیش فعالی:

  • نمی توانند منتظر بمانند تا نوبتشان شود.
  • بدون فکر پاسخ ها از دهانشان بیرون می پرد.
  • حرف دیگران را مرتب قطع می کنند.

دلایل بروز اختلال کم توجهی و بیش فعالی در کودکان:

علت اصلی اختلال کم توجهی و بیش فعالی، کاملا مشخص نیست. لیکن محققین چندین مورد را که می توانند، باعث اختلال کم توجهی و بیش فعالی شوند بیان کرده اند که به برخی از آنها اشاره می شود:

  • وراثت و سابقه خانوادگی می تواند، یکی از علل بروز اختلال کم توجهی و بیش فعالی باشد.
  • عدم توازن مواد شیمیایی در مغز
  • مشکل در برخی نواحی مغز
  • سوء تغذیه، عفونت، مصرف الکل، سیگار و سوء مصرف مواد در طی بارداری از عواملی هستند که می توانند بر روی رشد مغز جنین تاثیرگذار باشند و باعث بروز اختلال کم توجهی و بیش فعالی در کودکان گردند.
  • مواد سمی مانند سرب با تاثیری که بر روی رشد مغز کودک می گذارد، باعث بروز این اختلال می گردد.

پیشگیری و درمان اختلال کم توجهی و بیش فعالی امکان‌پذیر نمی‌باشد، ولی در صورتیکه خیلی زود متوجه علائم اختلال کم توجهی و بیش فعالی شوید، علاوه بر برنامه ریزی های درمانی و آموزشی، می توانید به کودک یا فرد بالغ کمک کنید تا علائم کم توجهی و بیش فعالی را مدیریت کند.

درمان اختلال کم توجهی و بیش فعالی در کودکان:

بسیاری از علائم اختلال کم توجهی و بیش فعالی می تواند، توسط درمان های دارویی و غیر دارویی کنترل شوند:

  • درمان اختلال کم توجهی و بیش فعالی با دارو:

 داروهای محرکی هستند که می توانند به کنترل بیش فعالی و رفتارهای هیجانی و افزایش میزان توجه کمک کنند. البته این داروها برای تمام افراد با اختلال کم توجهی و بیش فعالی مناسب نیستند.

گاهی هم داروهای غیر محرک برای کودکان بالای 6 سال تجویز می شود.

فیتولند توصیه می کند حتما در مورد نوع و مصرف داروها با پزشک متخصص مشورت نمایید. امروزه نقش اسید های چرب ضروری در سلامتی  انسان من جمله تاثیر آن بر کودکان مبتلا به اختلال کم توجهی و بیش فعالی، مورد توجه دانشمندان قرار گرفته است. تحقیقات نشان می‌دهند مصرف مکمل های امگا 3 در این کودکان بسیار مفید و تاثیر گذار است. توجه داشته باشید که در رژیم غذایی این کودکان حتما غذا‌های حاوی امگا 3 طبیعی گنجانده شود.

درمان دارویی و غیر دارویی

  • درمان اختلال کم توجهی و بیش فعالی با غیر دارو:

نوعی از درمان است که بیشتر بر روی رفتار فرد متمرکز است .

  • اصلاح رفتار: روش هایی برای جایگزینی رفتار خوب، به جای رفتار بد به کودکان آموزش داده می شود.
  • آموزش های خاص: در مدرسه به کودکان آموزش هایی خاص داده می شود. آموزش هایی که به کودکان با اختلال کم توجهی و بیش فعالی کمک بسیاری می کند.
  • روان درمانی یا مشاوره: به افراد با اختلال کم توجهی و بیش فعالی کمک می شود تا راه هایی جهت کنترل ناامیدی و هیجاناتشان داشته باشند. همچنین به آنها کمک می شود تا عزت نفس خود را بالا ببرند. مشاوران همچنین، به اعضای خانواده کودکان، با اختلال کم توجهی و بیش فعالی کمک می کنند تا بتوانند، کودکانشان را بهتر درک کنند.
  • آموزش مهارت های اجتماعی : به کمک آموزش مهارت های اجتماعی، کودک می تواند رفتارهایی مانند، رعایت نوبت و شریک شدن با دیگران را یاد بگیرد.

تشکیل گروه و انجمن پشتیبان

تشکیل گروه ها و انجمن های پشتیبان، بسیار حائز اهمیت است. در واقع این گروه ها شامل افرادی است که با مشکلات و نیازهای مشابه فرد مبتلا یا خانواده آنها، درگیر بوده و می تواند در پذیرش این اختلال و حمایت از افراد دارای اختلال کم توجهی و بیش فعالی به خانواده ها کمک کند. این گروه ها برای افراد بالغ مبتلا و نیز والدین کودکان دچار  اختلال بیش فعالی و کم توجهی بسیار مناسبند.

در خاتمه باید به این نکته اشاره کرد که بیشتر افراد مبتلا به اختلال کم توجهی و بیش فعالی، زندگی موفق ، شاد و کاملی دارند که درمان های فوق، نقش مهمی برای رسیدن به این شادکامی بر عهده دارند. اما نکته مهم، مراجعه منظم به پزشک است.

گاهی برخی داروها و درمان هایی که زمانی موثر بوده اند، دیگر مفید واقع نمی شوند. در این زمان باید روش درمان اختلال کم توجهی و بیش فعالی را تغییر داد. در اکثر کودکان، علائم اختلال کم توجهی و بیش فعالی، در ابتدای بزرگسالی بهتر می‌شود تا جایی که برخی افراد می توانند درمان را متوقف کنند.

منبع:

https://www.webmd.com

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code